ՀՀ ժողովրդական արտիստ, պրոֆեսոր, "Մեսրոպ Մաշտոց" և բազմաթիվ շքանշանների, միջազգային մրցույթների դափնեկիր, չորս անգամ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի չեմպիոն, 2002թ. VOMEX-ի միակ մրցանակի դափնեկիր (81 երկրից 2000 մասնակիցների մեջ): Իտալիայում, "Սան Ֆրանցիսկո" միակ մրցանակը շնորհվել է մեր ալեհեր, բայց հոգով և ֆիզիկապես շատ երիտասարդ վարպետին: 2009թ. նոյեմբերի 11-ին կայացավ նրա հոբելյանին նվիրված համերգը աշխարհահռչակ երաժիշտների մասնակցությամբ` Սթինգ, Պիտեր Գաբրիել, Զուկերո, Լուիջի Չինկո, Վլադիմիր Սպիվակով:

-Սիրելի Վարպետ, Դուք նաև լավ երգում եք: Ինչո՞ւ չդարձաք երգիչ:
- Որովհետև ծիրանափողը հաղթեց:

-Ճի՞շտ է, որ դառը մանկություն ունեցողները հետագայում շատ չար ու դաժան են լինում:
-Ո'չ, ես հակառակը կասեի. լինում են ավելի փորձառու, ավելի բարի:

-Կատակել սիրո՞ւմ եք:
-Իհարկե, առանց կատակի ինչ լիարժեք կյանք:

- Ի՞նչ կասեք հումորի զգացումից զուրկ մարդկանց մասին:
-Մտածում եմ` շատ իզուր էլ որ ծնվել են:

-Լ՞ավ է ճանաչված լինելը:
-Որ ասեմ չէ` չհավատա'ք: Իհարկե, շատ լավ է:

-Անեկդոտ պատմել սիրո՞ւմ եք:
- Այո, և' պատմել, և' լսել շատ եմ սիրում, բայց համով անեկդոտ:

-Ամեն ոք ընդունա՞կ է անեկդոտ պատմել:
- Ոչ, բոլորովին: Թթու ա` թան չի, ամեն մարդու բան չի: Անեկդոտը պետք է այնպես պատմել, մատուցել, որ մարդիկ լիաթոք ծիծաղեն:

-Ունե՞ք հաջողակ թիվ:
- Ընդհանրապես սիրում եմ կենտ թվերը, նույնիսկ, եթե գլուխս լվանում եմ, անպայման երեք անգամ: Կենտ թվերը ինձ համար հաջողակ են:

-Աչքով տալուն հավատո՞ւմ եք:
- Այո', աչքից փիս բան չկա:

-Ձեզ խանդոտ համարո՞ւմ եք:
- Եթե մարդ խանդ չունենա, էլ ի՞նչ մարդ, բայց... չափի մեջ և ոչ հիմար, անտեղի խանդ: Խանդը որ չլինի, ուրեմն չկա ոչ մի զգացմունք: Բայց ախմախ խանդը խանգարում է հանգիստ ապրելուն:

-Երբևէ սխալվե՞լ եք ընկերների ընտրության հարցում:
-Եղել ա դեպք: Երբ որ ընկերդ հարստանում կամ պաշտոնյա է դառնում` նորից պիտի ծանոթանաս հետը, բայց բոլորի մասին չէ խոսքս:

-Ո՞վ է զոքանչը:
-Իմ զոքանչը սկզբում չէր ուզում աղջիկ տալ, ասելով, որ զուռնաչի եմ: Նոր էինք ամուսնացել, երբ ես դիմեցի զոքանչիս.
-Տիկին Շողիկ, եթե ինձ ընդունեք որպես փեսա, միշտ կկռվենք: Եկեք ինձ ընդունեք որպես տղա, քանի որ մայրը միշտ ներում է որդու սխալները: Եվ այդպես էլ եղավ: Ու մենք շատ էինք սիրում իրար, երբ նեղ պահերին հասնում, օգնում էի, ասում էր, որ ես իր տղան եմ:

-Հիշաչա՞ր եք:
-Ոչ, ներողամիտ եմ, բայց կան արարքներ, որ եթե ներես` քեզ փալասի տեղ կդնեն, կասեն` հիվանդ է:

-Եթե սև կատուն կտրում է Ձեր ճանապարհը, ի՞նչ եք անում:
-Կամ երեք անգամ պտտվում եմ, կամ սպասում եմ մեկն անցնի` հետո ես:

-Ինչպե՞ս եք խոհանոցի հետ:
-Մեկ-մեկ զբաղվում եմ: Խաշլամա, քյաբաբ, խորոված լավ եմ պատրաստում, ուրիշ բան չէ:

-Ի՞նչ է հայհոյանքը:
- Հայհոյողն ինքն իր բերանն է կեղտոտում:

-Ի՞նչը չեք ների երբեք:
-Դավաճանությունը` ամեն ինչի մեջ:

-Խնդիրներ ունենո՞ւմ եք պետավտոտեսուչների հետ:
-Ես կարգազանց վարորդ չեմ, աշխատում եմ խախտում չանել, բայց հազարից մեկ, եթե պատահաբար լինում է, ավտոտեսուչները շատ պատկառանքով և հարգանքով են վերաբերվում ինձ:

-Ի՞նչ կանեք, եթե ունենաք կախարդական փայտիկ:
- Առաջին հերթին չար մարդկանց կվերացնեմ, լավերին կշատացնեմ, կանեմ ամեն ինչ` հօգուտ իմ հայրենիքի:

-Որևէ զավեշտական դեպք կարո՞ղ եք հիշել:
-70-ականներն էին: Կրեմլում համերգ ունեինք: Ես ու իմ ղեկավարը` Ալեքսանդր Ալեքսանդրյանը (Թ. Ալթունյանի տեղակալը) միասին հագնվում էինք ու զրուցում միաժամանակ: Հանկարծ Ալեքսանդրյանն ասաց.
-Ջիվան ջան, ինչի՞ ես իմ տարազը հագել, հանի:
Ես էլ, առանց նրա կողմը նայելու, հանվեցի և սկսեցի փնտրել իմ տարազը: Նա ծիծաղելով ասաց.
-Ա խոխա, չես տեսնում, որ իմ շորերը հագել եմ, էլ ինչի՞ հանվեցիր:
Հետո երկար ծիծաղում էինք: