Շուրջ կես դար` 45 տարի, Ջուլետա Բաբայանը անդավաճան սունդուկյանցի է: Հանդես է եկել բազմաթիվ ներկայացումներում, աշխատել է մեր թատրոնի մեծերի հետ, սովորել նրանցից, ինչով և հպարտանում է մինչ օրս: Աշխատել է ռադիոհեռուստատեսությունում, նկարահանվել է բազմաթիվ հեռուստաբեմադրություններում, "Հայֆիլմ"-ի կինոնկարներում, "Բումերանգ"-ներում, "Մի կաթիլ մեղր" սերիալում, նվաճել հանդիսատեսի սերն ու հարգանքը:

-Կատակել սիրո՞ւմ եք:
-Իհարկե սիրում եմ, առանց հումորի հնարավոր չէ ապրել:

-Ո՞ վ է հումորի զգացում չունեցող մարդը:
- Շատ անհետաքրքիր է և դժվար շփվել այդպիսիների հետ:

- Լուրջ խոսքը կատակով ասելը լա՞վ է:
-Երբեմն դա զենք է լինում քո ձեռքին, երբեմն իրավիճակն է թելադրում: Դրա համար ճկուն ուղեղ է պետք ունենալ:

-Լա՞վ է ճանաչված ու սիրված լինելը:
- Հաճելի է, երբ ամեն քայլափոխի զգում ես ժողովրդի սերն ու հարգանքը:

-Սիրո՞ւմ եք անեկդոտ պատմել:
- Հիշում եմ ընդամենը մի քանիսը: Ավելի շատ սիրում եմ համով անեկդոտ պատմողին լսել, ասենք` իմ սիրելի Աշոտ Ղազարյանին:

-Երբևէ սխալվե՞լ եք ընկերների ընտրության հարցում:
-Ցավոք, այո, և շատ հաճախ: Շատ խորն եմ տանում հիասթափությունը, բայց էլի դաս չի լինում, քանի որ ես շատ անկեղծ ու նվիրված եմ:

- Կ՞ա բարի նախանձ:
- Չեմ կարծում, նախանձը նախանձ է, էլ ի՞նչ բարի:

-Պաշտոնը կարո՞ղ է փոխել մարդուն:
-Եթե նորմալ մարդ է` ոչ: Ցավոք, երբ նստում են այդ չարաբաստիկ աթոռին, անմիջապես փոխվում են:

- Հավատո՞ւմ եք "աչքով տալուն":
- Միակ բանը, որ հավատում եմ, դա է, որովհետև աչքը ինձ շուտ է կպչում:

-Ձեզ դիմե՞լ են Ձեր մարմնավորած որևէ հերոսուհու անունով:
-Այո, շատ հաճախ: Մի ժամանակ ասում էին ընկեր Սերոբյան, հետո` "Մի կաթիլ մեղր", այնուհետև զոքանչ և սկեսուր:

-Հետևո՞ւ մ եք նորաձևությանը:
-Այո, անպայման, իհարկե, իմ հնարավորության սահմաններում: Իմ կարծիքով, յուրաքանչյուր կին պետք է հետևի:

- Ինչո՞վ եք զբաղվում ազատ ժամանակ:
-Կարդում եմ, հիմնականում պոեզիայով եմ զբաղվում, այցելում եմ մեկ ու կես տարեկան թոռնիկիս` Արեգին, մեկ-մեկ էլ տատիկություն եմ անում:

- Ըստ Ձեզ, կանա՞յք են շատ բամբասում, թե՞ տղամարդիկ:
-Տղամարդկանց բամբասանքն ավելի ահավոր և վտանգավոր է, Աստված հեռու պահի:

-Տարվա մեջ միայն մեկ օր` Ապրիլի 1-ն է հումորի օր, քիչ չէ՞:
-Իհարկե քիչ է, բայց հումորով օժտված մարդու համար միշտ էլ Ապրիլի 1 է:

-Ունե՞ք երազած դեր:
-Ունեմ, բայց, ցավոք, դերասանը միշտ կախում ունի ռեժիսորից:

-Ընդունո՞ւմ եք կին-բռնցքամարտիկ, կին-ծանրորդ:
- Չնայած այն բանին, որ հուզվեցինք և հպարտացանք Նազիկի հաջողությամբ, բայց կանացի մարզաձևեր չեն:

-Ո՞մ եք համարում Ձեր առաջին ուսուցիչը (թատրոնում):
-Լուսահոգի, տաղանդավոր, մեծատառով մարդ Վարդան Աճեմյանին:

-Ո՞վ է Ձեր ամենասիրելի դերասանը` կուռքը:
-Անկրկնելի, հմայիչ, բարի գեղեցկուհի Մետաքսյա Սիմոնյանը:

-Ո՞ր եղանակն եք սիրում:
-Չորսն էլ սիրում եմ. Ձմռանը` ձյունը, ամռանը` ծովը, աշնանը` բերք ու բարիքը, իսկ գարունը բնության զարթոնքն է, որ իր հետ սեր է բերում:

-Ի՞նչ են հանդիսատեսի ծափերը բեմի մարդու համար:
-Ամեն ինչ, անխոնջ, քրտնաջան աշխատանքի գնահատականը հանդիսատեսի ծափերն ու ծաղիկներն են:

-Կյանքում օգտագործո՞ւմ եք Ձեր դերասանական տաղանդը:
-Այո, անպայման, դրանք գալիս են մեր պապերից, դրա մեջ խորհուրդ և գեղեցիկ բան կա:

-Բացասական հերոսուհուն մարմնավորե՞լն է հեշտ, թե՞ դրական:
-Երբեք, ես խաղում եմ միայն բեմում, կյանքում խաղացողներն արդեն շատ-շատ են:

-Որևէ զավեշտական դեպք:
-Տարիներ առաջ Եղեգնաձորում արվեստի ու գրականության փառատոն էր: Ես կարդացի Համո Սահյանի մի քանի բանաստեղծություններ: Ասմունքից հետո վարպետը մոտեցավ ինձ և զարմացած հարցրեց.
-Բալիկ ջան, էդ բանաստեղծությունները ե՞ս եմ գրել, էդ որտեղի՞ց ես գտել: