-Լա՞վ է ճանաչված լինելը:
-Ինձ այնքան էլ չի հրապուրում ճանաչված լինլու փաստը, քանի որ պետք է միշտ զգոն, կաշկանդված և ձգված լինես:
- Սիրո՞ւմ եք լուրջ խոսքը կատակով ասել:
-Ոչ, ես ուղղամիտ եմ: Սիրում եմ ճշմարիտ խոսքը ճակատին կրակել:
- Ինչպե՞ս եք վերաբերվում հումորից զուրկ մարդկանց:
- Շատ վատ: Հումորից զուրկ մարդը շատ խղճալի է, թող ներվի` կասեի նաև շատ դժբախտ:
-Երբևէ տուժե՞լ եք ճշմարտությունն ասելու պատճառով:
-Անընդհատ, ամբողջ կյանքում տուժել և հիմա էլ տուժում եմ:
-Անեկդոտ պատմե՞լ եք սիրում, թե՞ լսել:
-Լսել շատ եմ սիրում, բայց լսածս շուտ եմ մոռանում: Բայց կան անեկդոտներ, որ մնում են հիշողությանս մեջ:
- Ամեն մարդ ընդունա՞կ է համով անեկդոտ պատմել:
-Ո'չ, կան մարդիկ, որ շատ ծիծաղելի անեկդոտն այնպես են պատմում, այնպես են ներկայացնում, որ չի հասնում լսողին, նույնիսկ ժպիտ չի առաջացնում: Պատմելն էլ, լսելն էլ արվեստ է, որն ամեն մարդու չի տրվում:
-Ձեզ խանդոտ համարո՞ւմ եք:
- Այո, բայց նայած հանգամանքների:
- Երբևէ սխալվե՞լ եք ընկերների ընտրության հարցում:
-Պատահել է: Բնավորությամբ պարզ ու անկեղծ եմ: Այդպես եմ կարծել նաև դիմացինիս, բայց տարիների ընթացքում համոզվել եմ, որ չի գնահատվել իմ անկեղծությունը: Բայց, փառք Աստծո, ոչ միշտ:
-Բարի նախանձ լինո՞ւմ է:
-Մարդու հետ է ծնվում նախանձը: Բայց այդ նախանձը, կարծում եմ, նախապայման է, որ դու անընդհատ լինես մրցակցության մեջ, միշտ վերանայես լավն ու դրականը: Ես էլ երբեմն ունեցել եմ այդ զգացումը, բայց ոչ չարամիտ:
-Բոլո՞ր կատակներն են ընդունելի:
-Կատակ էլ կա, կատակ էլ...
-Ձեզ բավարարո՞ւմ է եթերից հնչող հայոց լեզուն:
-Ո'չ, լսում եմ հայ ազգին պատիվ չբերող, աղավաղված, խայտառակ բառեր: Դրանք ոչ միայն էկրանից պետք է հեռացնել, այլ ընդհանրապես հանել բառապաշարից:
-Երազներին հավատո՞ւմ եք:
-Հավատում եմ, կյանքում այն, ինչը քեզ երազելի է, երբեմն արտահայտվում է երազում և քեզ հաճույք պատճառում իրական կյանքում:
-Ի՞նչը չեք ների երբեք:
-Դավաճանությունը:
-Ո՞ր տոնն եք սիրում:
-Նոր տարին ու Մայիսի 1-ը` որպես գարնան զարթոնք:
-Ավանդապա՞շտ եք:
-Թունդ, խիստ: Հարգում եմ մեր ավանդույթները, որոնք ամբողջ կյանքում պահպանել եմ ու պահպանում եմ, չնայած շատ-շատերին դուր չի գալիս, ձևացնելով, որ իբր իրենք ժամանակակից են բլոր առումներով:
-Կպատմե՞ք Ձեր ընտանիքի մասին:
- Մեզ կարելի է համարել երաժիշտների համերաշխ ընտանիք: Ամուսինս` Նորայրը, երկար տարիներ եղել է Ա. Մերանգուլյանի անվան ժողգործիքների անսամբլի քամանչահար-կոնցերտմեյստերը, որդիս` Հովհաննեսը, ջութակահար-կոնցերտմեյստեր է Հանրային հեռուստատեսության էստրադային-սիմֆոնիկ նվագախմբում, դուստրս` երգչուհի Տաթևիկ Հովհաննիսյանն է:
-Ի՞նչ է սիրում Օֆելյա Համաբարձումյան կինը:
-Շատ եմ սիրում խոհանոց: Սիրում եմ մաքրություն, կոկիկություն: Սիրում եմ բնություն, կենդանական աշխարհ: Սիրում ու հարգում եմ բարի, անկեղծ մարդկանց:
-Որևէ հիշարժան դեպք Ձեր կյանքից:
-Արտասահմանյան հյուրախաղերից մեկի ժամանակ ես և Ռուբենը իրար կողք կանգնած էինք և մեր աչքով ընկավ չափից ավելի գեր մի տղամարդ: Եվ ահա այդ գիրուկին ձայն տվեցին արտահայտվելու: Նա շա'տ բարակ, ոչ տղամարդկային ձայնով սկսեց խոսել: Ես ու Ռուբենը հանակարծակիի եկանք ու մեզ համակեց մի անզուսպ ծիծաղ, որը տևեց մինչև համերգի վերջը: Նույնիսկ հիմա էլ, այդքան տարիներ անց, հիշելիս անպայման ծիծաղում ենք:
|
